Tá ið menn seinast í 1930unum fóru undir at arbeiða veg av tí núverandi sunnara brúgvasporanum og heimeftir, mundi tankin um vegasamband til umheimin vera sera fjarur. Men "tað líður, sum skríður", søgdu teir gomlu og otaðu seg so við og við heimeftir. Í 1940unum og fyrrapartin av 1950unum var so dúgliga hingið í, at tankin búnaðist av álvara. Veturin fór til vegarbeiði, al tann tíð tað var klúgvandi. Nú var meira skil í: bygdin býtt sundur í 3 hold, sum fingu síni ávísu stykkir at gera. Sjálvandi fingu holdini rámandi nøvn, ið ikki nýtast eyka frágreiðing: Piparholdið (norðan fyri Ánna - út til og við Klá og Ólastovu), Prukkholdið (frá Ólastovu oman í Gamla Pakkhús) og so Runuholdið (sunnan fyri Ánna).  Nú leið betur eftir heim í gjøgnum Dalin - um Skarðið - og undir Fossabrúnna, men her kom ein stígur í, tí hvagar skuldi nú kósin setast - móti Funningi ella Eiði? Teir gjørdu ein stubba - seinni nevndur Blindtarmurin (ið sæst enn) - oman ímóti Funningi, men broyttu so kós og miðaðu eftir Eiði. Hetta komst av tí, at eiðismenn, ið eisini høvdu brúk fyri tí góða sjóvegis sambandinum við Klaksvíkina, arbeiddu veg frá Eiði móti Funningi og vóru komnir rættuliga væl áleiðis. Vegmenninir gjørdu sær sonevnd veghús at eta í og til amboðini. Tað vóru 12 veghús tilsamans; tað fyrsta var uttan fyri Garðin, og tað seinasta - av góðum grundum nevnt Heiðriksstova - var handan fyri Neytaskriðuna. Hesi veghús eru øll skrásett, og toftirnar avmyndaðar. Í seinnu helvt av 1950unum kom tann landskendi vegformaðurin, Arne Brattaberg, úr Vági, og við honum tann  líka kendi kúgvamaðurin, Herluf Joensen, úr Hvalvík - saman við einum vælaliði av alskyns dugnaligum monnum bæði til eitt og annað. Nú kom nakað heilt annað lag, og skjótt var tað sum í tí kenda táttinum um m.a. at Mikkjal, sum gróv upp Gøtudal,  "so at tað, sum vendi niður, vendi upp"!  Bygdin fekk samband við umheimin umvegis Eiði tann 17. oktober 1959, og nakrir av teimum, ið settu spakan í á brúgvasporanum í 1930unum, vóru millum teirra, ið komu sitandi til bygdar henda dagin. Tað var bara gott veður, tá ið bilafylgið við tí nýggja Bedfordinum hjá Benadikt á odda kom út í Fornan, men um kvøldið gjørdist satt ódnarveður, so avstaðsfólkið fekk eina ruskuta fráferð.  Vegarbeiðið helt so fram ímóti Funningi, og um heystið 1961 stóð bilafylgið so í Funningstúni. Nú var lagamanni at koma sitandi aftur og fram, og tey gomlu lótu veður og vind ráða sær soleiðis, at tá ið Várharra hevði lagt kavan um veturin, so var vegurin bara stongdur - kavi slapp at vera kavi. Tó so, tá ið tað váraði, og lýkkan kom í luftina, fór maður av húsi við spakanum at grava tær seinastu fannirnar - og Neytaskriðan var mangan beisk. At hava vegin stongdan fyri kava var ikki nøktandi, nú gravkúgvatíðin var komin. Tá ið so maskina fór at grava kava um veturin, var tað hildið at vera tað reina luksus. Knút Vesturdal, á Eiði, er tann kendasti "kavamaðurin" frá teirri tíðini. Maskina hansara hevði einki førarahús, so hann noyddist, sum maðurin segði, at vera úti á berajól í øllum hugsandi og óhugsandi kavaroki. Lofnaður - við klakaðum eygnabrúm - stríddi hann seg fram millum skørðini. Slapst ikki til ella frá bygdini, so hoyrdist millum manna: "Ring bara til Knút"!  Nú eru tíbetur aðrar tíðir. William Mackay, úr Funningi, situr nú fjálgur og fregin í einum hermetiskt lokaðum førarahúsi í ovurstóru maskinu sínari, og hann er tøkur í somu løtu, sum kavin hevur hug at bylgjast á vegnum.  --- Vit eru so heppin at hava fingið nakrar myndir frá Knúti, ið sýna ein evarska lítlan part av vegarbeiðinum bygdanna millum. Eisini hava vit nakrar kavamyndir, ið tala fyri seg. Tað er stórt spell, at ikki fleiri myndir eru av vegarbeiðinum, so tað hevði komið meira enn væl við, um tað skuldi verið onkur, ið lesur hesar reglur og liggur inni við slíkum myndum, ið hevði kunnað lænt okkum tær, so eisini tær kundu verið lagdar út á heimasíðuna, bygdin.fo, teimum til heiðurs, ið kropsliga ruddaðu slóð bygdanna millum.

Nakrar myndir frá vegarbeiði og kavagrevstri eru í myndasavninum!!

Tað er alt, sum bendir á, at hósdagurin 17.12.09 var dagurin, har skúlin var stongdur med alla, tí frá fyrsta skúladegi í 2010 fara tey bæði einastu skúlabørnini - systkini,  Ebba Marianna og Ólavur út á Oyrarbakka at ganga í skúla. (Tann triði næmingurin, Jóhan Glyvradal, av  Eiði,  hevur bara gingið í skúla her í eitt styttri skifti). Samstarvsavtala er gjørd við skúlan á Oyrarbakka fyri ta tíðina, ið eftir er av hesum skúlaárinum, og riggar samstarvið (sum tað uttan iva fer at gera), so verður hetta ein varandi loysn, og Gjáar skúli verður niðurlagdur. Sjálvsagt kennist tað sum eitt bakkast fyri bygdina at missa skúlan, men hinvegin má bara viðurkennast, at í hesum máli hava veruleiki, vit og skil rátt - og ikki kenslur. Sjálvt um børnini fara úr einum góðum skúla - við góðum lærara - so fáa tey bara gott av at koma saman við øðrum javnaldrum undir nýggjum/broyttum umstøðum og øðrvísi avbjóðingum.  Jan Thomsen hevur tey seinastu 10-12 árini árini verið lærari her, og  er hann tann 14. lærarin, síðani skúlin var bygdur, og hóast ilt er at spáa, so skulu stórar broytingar til, um hann ikki gerst tann seinasti lærarin í bygdini. Tað hægsta barnatalið var undir krígnum - 56 børn, men miðskeiðis í 1990unum var einki skúlabarn, og nú tey seinastu árini hevur skúlin bara ant.
Skúlin er bygdur í 1883 og  er laðaður upp av gróti, ið er brotið upp Úti undir Støðuni á Niðara Nasa og slabbað oman á sletu. Nógv tað mesta grótið er undan Støðuni, men teir myrku (mestsum svørtu) steinarnir, ið síggjast ímillum, eru undan Ólastovuheygnum, har ið seinni vatnbrunnur var gjørdur. Hyggur tú nærri eftir laðingini, so leggur tú til merkis, at grótið á norðsíðuni og á niðara enda er so ómetaliga nógv slitið av veðri, meðan einki sæst til nakað slit á suðursíðuni og heimara enda. Tað er neyvan nakar ivi um, at tað er høgættin við sínum sjóroki og kavaroki, ið eigur hesi sporini. Men einki spor ella slit sæst á teimum myrku steinunum undan Ólastovheygnum, teir hava staðið seg avbera væl ímóti høgættini, tí teir eru úr einum nógv sterkari tilfari - átøkt blágrýti. Fert tú ein túr oman á Bakka, ger so eitt legg rundan um skúlan, tí her sært tú eina sjón, ið talar fyri seg.
Árið 1883 hevur verið eitt serstakt og gott ár fyri bygdina, ið bæði fekk nýggjan skúla og nýggjan handil, tí júst hetta árið kom eisini Debusar handil. Nú eru bæði skúlin og handilin stongdir, og sjálvt um vit í dag ikki duga at síggja, nær (ella um) lív kemur aftur í hesar báðar, so hava vit væl saktans loyvi at liva í teirri vón, at enn liggja ótroddar leiðir fyri framman.
Fleiri myndir eru í myndasavninum - desember 2009.