 Nýtt er tað, ið sjáldan sker! Fyrstu og einastu ferð seyður hevur verið í Fløttum í Funningsbjørgunum - tað nakar veit - var í 1930. Tá høvdu funningsmenn tveir veðrar har, men bara annar kom aftur, og ikki royndist hann heldur. Hesi seinastu árini hevur tað vundið alt meir og meir upp á seg at sleppa veðrum í meir ella minni óatkomulig fitilendi. Í vetur lak út, at onkur arbeiddi við hugsanini um aftur at royna at sleppa veðrum í Fløttir. Skjótt kom tað ítøkiliga fram, at tað vóru "eysturoy-ararnir" - feðgarnir báðir Herman og Absalon - garparnir, ið endurtóku Búgvan í 2007 - ið áttu hugsanina. Petur Skeel Skarðsá, úr Funningi, var til dystin fús og føddi tvey heystlomb inni í vetur til endamálið. Sjálvur var eg eitt slags klæðsseksdrongur hjá "Búgvamonnunum" í 2007 og meldaði meg sostatt eisini kláran til veðratúrin í Fløttum. Mikudagin 03.06.09 var fínasta veður og avgjørt at fara. Vit báðir Petur Skeel leiddu seyðirnar norð á Sig, og har samlaðust tropparnir - Herman, Absalon og Kathrina (unnusta Absalons). Herman og Absalon leiddu so verðrarnir niður í gjøgnum Eggina og niður á Bergstokkin (langur vegur), haðani sígast kann niður í Ovasta Fløtt. Tað gekst heilt væl at koma niður í Ovasta Fløtt við veðrunum. Herman fór við tí fyrra, og Kathrina við tí seinna - og sá tað so sera einfalt og lætt út, sum um hetta var teirra dagliga yrki. Vit fýra sigu niður í Fløttir, meðan Petur var eftir í erva. Ein sera, sera, hugnalig og hugtakandi løta í Fløttum hetta kvøldið. Sítt gras, nógvar hvannir, ótal av havhestaeggjum, men tó - ikki ein tann einasti ein lundi (heldur ikki í Miðfløtti)- og so vesturskinið á Búgvanum og Rivinum. Einki verandi stað kortini - upp aftur mátti farast - men tá ið eg sá, hvussu Absalon og Kathrina við egnari megi lestu seg upp gjøgnum bergið, gjørdist mær greitt, at hatta orkar tú ikki. Rætt fekk eg - komin einar 10 metrar upp við egnari megi, var orkan fullkomuliga burtur. "Herman! Tit mugu draga meg upp"! So var - og nú gjørdist uppferðin ein dreymaferð við deiligum kenslum. Petur hevði sitið so tolin og bíðað og fylgt við okkum - og túrurin heim av Ambadali var vakur og gevandi - bæði so og so. Eftir í Fløttum eru so tveir svartir veðrar, og spennandi verður - koma teir aftur? - og um so er - hvussu skerst og smakkar? ---- Eitt sindur um Fløttir: Fløttir eru í Funningsbjørgunum - eitt sindur inni vestan fyri Búgvan. Her eru tríggir fløttir, ið vanliga hava rættuliga fitt av lunda. Fløttir verður brúkt sum felagsnavn fyri Ovasta Fløtt, Miðfløtt og Niðasta Fløtt. Tikið kann verða til: "Nú er langt síðani, at nakar hevur verið í Fløttum!" Eitt sindur um tær seinastu ferðirnar í Fløttum: Á ólavsøku 1962 vóru hesir í Ovasta Fløtti: Knút á Geil (Knút Højsted), Kjartan Klein, Herluf Joensen og Árni Brattaberg. Í erva var Sivert Martin Joensen. Teir fingu 800 lundar. Í 1963 vóru hesir í Miðfløtti: Pól Jóhannes í Lon (Poul Johs. Thomsen), Petur Andrew Bláberg, Petur Eivind Petersen, Jógvan Nónsgjógv og Árni Brattaberg. Í erva vóru Sivert Martin Joensen og Jóan Petur á Reyninum (Joen P. Johannesen). Teir fingu 250 lundar. Onkur smávegis túrur hevur verið í Fløttum síðani 1963, men hetta var so seint í august mánað, at teir fingu einki. Myndir frá veðratúrinum eru í myndasavninum!! |
|
 Kirkjan var vígd av Jákup Dahl, prósti, 26. mai í 1929, og fylti sostatt 80 ár í ár. Kirkjuráðið avráddi at halda føðingardagin sunnudagin 31. mai - fyrsta hvítusunnudag. Tað var av fínasta veðri henda dagin, og vanlig deknagudstænasta var hildin á middegi, men so kl. 17 hevði Emil, prestur, messugudstænastu, og samstundis segði hann nøkur orð um sjálva kirkjuna. Ein serligur sálmur var yrktur til dagin, og eisini vígdi Emil ein nýggjan altardúk, ið Anna Johannesen (Anna hjá Oddvør) hevur baldýrað (broderað). Tey, ið skil hava á slíkum handverki, siga, at hetta er ikki løtuverk og hartil vælaverk úr odd í egg - og tøkk eigi Anna fyri hesa stórfingnu gávu. Tað var nógv fólk í kirkju, og sum vanligt er, tá ið okkurt serligt er í bygdini, so leita fráflutt bygdarfólk og onnur , ið hava tilknýti til bygdina, aftur á steinarnar slíkar dagar. Til stuttleika kann nevnast, at Hans Edvard Joensen - betur kendur sum Gubbi - ið var fyrsta barn, ið var doypt í kirkjuni, nú situr sum formaður í kirkjuráðnum. Kirkjuráðið var heldur ikki smáligt, nú kirkjan fylti runt - nei, øll, ið vóru í kirkju hetta kvøldið, vórðu boðin í ein sera góðan føðingardag á Gjáargarði, har væl búgvið sjálvtøkuborð (buffet) forsýnaði teimum mongu gestunum. Samanumtikið - ein hugnaligur dagur. -- Føðingardagurin er farin afturum, men her nevna vit bara eitt søguligt við kirkjuvígsluni fyri 80 árum síðani - ið mong bygarfólk plaga at reypa av - og tað verður hervið reypað eina ferð aftrat: Hetta er tann fyrsta kirkjuvígslan, ið er farin fram á føroyskum máli!! Myndir frá 80ára degnum eru í myndasavninum: Kirkjan 80 ár. |
|
 Ruddingardagurin byrjaði við góðum morgunmati í Bygdarhúsinum kl. 10.00 - og góðum veðurlíkindum, men út á seinnapartin loysti hann regnið, so hugnin mestsum hvarv, og manntalið tyntist munandi. Ruddingin skuldi fevna um tað, ið skemmar náttúruna - og ikki kjallara- og úthúsarudd. Áin bleiv ruddað væl og virðiliga, stabbasteinar settir aftur í rætta legu - Gjógvin fekk ein umgang við brandslangu - tann skitni og slýggjuti hylurin við minnisvarðan varð reinsaður (ótespiligt) - ullarnispar og órudd hentað upp av bønum - Barmsbrekkugil (handilstoftir) ruddað - rennan niðan á Gjógv reinsað - gras grivið burtur fram við ymsum vegum og húsum og mangt annað. Sum tit síggja, kom væl á skaftið, men sigast má, at samanumtikið var ikki nógv órudd at síggja. Tó so - tær bøtandi hendurnar gjørdu góðan mun, og hevði regnið ikki tikið hugin, so hevði okkurt annað eisini fingið vitjan av teimum bøtandi hondunum. Regnið setti ein stoppara fyri hesum, so helst hava fleiri av ruddingarfólkum vitja sær sofuna, meðan bíðað var eftir døgverðanum, sum skuldi koma av Gjáargarði í Bygdarhúsið umleið kl. 17.00. Tá ið Eirikur Súni kom við døgverðanum, var húsið mestsum fult í neðra - eykaborð máttu setast upp. Øll tóku til døgverðan (oksasteik) - øll fingu nóg mikið - einki avlop. Hetta var ein hugnalig løta, har bygdarfólk og kenningar hittust til gevandi prát. Samanumtikið er ruddingardagurin eitt fínt tiltak, sum er gott fyri bygdina og bygdarfólkið og gevur samstundis fráflytarum við familju eitt gylt høvi til at føla seg sum ein part av bygdini - og tøkk eigi bygdaráðið fyri tiltakið. |
|
|
|
.jpg)
.jpg)